یکی از موارد مهم در آدرسدهی IP با استفاده از آدرسهای کلاس A و B، طراحی سیستمی برای جلوگیری از هدر رفتن آدرسهای IP است. در شبکههایی که از TCP/IP استفاده میکنند، معمولاً حداکثر میتوان بین ۳۰۰ تا ۵۰۰ دستگاه را در یک Broadcast Domain قرار داد. اگر تعداد دستگاهها از این حد بیشتر شود، مشکلاتی مانند افزایش Broadcasting رخ میدهد.
برای حل این مشکل، میتوان از یک یا دو کلاس C برای آدرسدهی استفاده کرد. اما اگر از کلاس A بهره ببریم، با وجود کافی بودن یک کلاس A برای آدرسدهی این تعداد دستگاه، ۶۵۰۰۰ آدرس IP بیاستفاده باقی میماند.
برای حل مشکل هدررفت آدرسها از Subnetting یا تقسیم شبکه به زیرشبکههای کوچکتر استفاده میشود. این روش به این صورت است که تعدادی از بیتهای قسمت Host آدرس IP را به Subnet اختصاص میدهیم.
با وجود رزرو این آدرسها، مزایای Subnetting بر مشکلات آن غالب است.
آدرسهای کلاس C شامل ۸ بیت در قسمت Host هستند که در مجموع ۲۵۶ آدرس تولید میکنند. از این تعداد، ۲۵۴ آدرس برای دستگاههای شبکه قابل استفاده است.
حال اگر یک بیت از قسمت Host را برای Subnetting برداریم، تعداد Subnetهای ایجادشده از فرمول زیر محاسبه میشود:
در این فرمول، N تعداد بیتهایی است که برای Subnetting از قسمت Host حذف شدهاند.
فرض کنید دو شبکه دارید که هرکدام شامل ۱۰۰ دستگاه است:
این نشان میدهد که Subnetting روشی بهینه برای مدیریت آدرسها است و هدررفت آدرسها را به حداقل میرساند.
